Bieliki są ptakami  monogamicznymi,  po połączeniu się w pary zmieniają partnera tylko w razie jego śmierci. Samiec z obserwowanego gniazda kilka lat temu stracił partnerkę.  Samica została zastrzelona.

W  związkach bielików  panuje równouprawnienie, oboje rodzice wysiadują jaja i opiekują się troskliwie dziećmi. Prawdopodobnie w gnieździe znajdują się dwa jaja. Okres wysiadywania jaj trwa około  38-42 dni. Według informacji zamieszczonych na stronie przekazu, pisklęta powinny się wykluć między 25 kwietnia a 1 maja.

Na stronie przekazu możemy przeczytać informacje dotyczące projektu oraz historie  gniazda.

Kamera online

Ptaki Przewodnik Collinsa

Książka zawiera również aktualne mapy występowania danego gatunku oraz informacje o lęgowiskach, zimowiskach i trasach przelotów. Wydanie zawiera 3500 ilustracji autorstwa światowej sławy artystów rysujących ptaki.

Więcej na temat wydania znajdziemy na stronie księgarni wysyłkowej przyrodnicze.pl

Otrzymałam od Evy Stets (inicjatorki tej akcji na terenie Polski) e-mail, zawierający następujące informacje:

„Poniższy mail, przekazany na moje ręce ze strony BirdLife Cyprus, skierowany jest do wszystkich w Polsce, którzy od jesieni 2011 roku wsparli petycję, by zaprzestać rzezi ptaków na Cyprze. Jak można przeczytać niżej – do wczoraj (dnia, gdy zamknięto petycję) zebrano 16677 podpisów, w tym 1123 podpisów z Polski.
Zdjęcia przedstawiają dzisiejsze (1.02.2012) wręczenie księgi z petycją Ministrowi Spraw Wewnętrzynch Cypru i planszę z liczbą podpisów i państw, które w petycji wzięły udział (fot. BirdLife Cyprus).

W imieniu BidLife Cyprus i ja bardzo wszystkim dziękuję.
Eva Stets
P.S: Wspomnianą w mailu relacją dla prasy dysponuję w formie pdf (w jęz. ang.). W przypadku zainteresowania proszę o kontakt mailowy. „.

Zdjęcie wykonane przez BirdLifeCyprus

To od Evy Stets. A poniżej, wspomniany mail z BirdLife Cyprus:

„Dear Eva
I am sending you our press release from today with some photos. Today we handed the book with the 16677 signatures from our autumn petition, to the Minister of Interior. You will see the signatures from Poland were quite a lot in fact 1123 till yesterday when we closed the site. Anyone who has signed will be able to see our press release today or tomorrow on the petition site if they go back. Alternatively, on our own website.
By the way, the Minister today asked us to submit a proposal for an awareness raising campaign to run this autumn on TV, Radio and Printed press. That’s the first time he has ever agreed to anything like this! The Justice Minister is too busy to see us, but we will insist.

A huge thanks  again for all your help and support on this!
Best wishes
Clairie

Dr Clairie Papazoglou
Executive Director
BirdLife Cyprus
Website: www.birdlifecyprus.org„

Jak wynika z tej informacji, BirdLife Cyprus – na prośbę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – ma przygotować projekt kampanii informacyjnej dla radia, TV i prasy, przed rozpoczęciem jesiennych migracji ptaków.  Mimo, że zbieranie podpisów pod protestami trwa na Cyprze od lat, po raz pierwszy w tym roku, Ministerstwo potraktowało sprawę poważnie. Taka propozycja pojawiła sie po raz pierwszy i stanowi powód do zadowolenia, bowiem jest niewątpliwym sukcesem zarówno zaangażowanych organizacji, jak i tysięcy ludzi, którzy wyrażali swój sprzeciw.

Dziękujemy Ci Evo za zaangażowanie i za dobre wiadomości.

Serdecznie pozdrawiamy i pozostajemy z nadzieją na lepszą przyszłość ptaków przelatujących na swojej trasie przez Cypr.

Po angielsku, na stronie  BirdLifeCyprus:
http://www.birdlifecyprus.org/index.php?option=com_content&view=article&id=579%3Acyprus-interior-minister-presented-with-16677-signatures-from-150-countries-calling-for-more-action-against-illegal-bird-trapping-01-02-2012&catid=101%3Apress-releases&Itemid=111&lang=en

Akcja ma na celu poznanie sytuacji gatunków, które na okres zimy pozostają blisko ludzkich siedzib, często korzystając z oferowanych im tutaj możliwości, m.in. z dokarmiania. Aby wziąć udział w Zimowym Ptakoliczeniu nie trzeba urządzać dalekiej wyprawy do lasu, nad rzekę czy jezioro – wystarczy poświęcić co najmniej godzinę na policzenie ptaków przylatujących do karmnika na parapacie, fruwających po ogrodzie czy podwórku albo wybrać się na spacer do pobliskiego parku i policzyć spotkane po drodze ptaki. Wyniki obserwacji należy przesłać do OTOP korzystając ze specjalnej karty obserwacji (dostępnej tutaj:  http://otop.org.pl/obserwacje/zimowe-ptakoliczenie/karta-obserwacji/ ) lub rejestrując je na  www.awibaza.pl W przypadku obserwacji prowadzonych z jednego punktu (np. rachowanie gości przy karmniku) jako ostateczny wynik należy podać maksymalną liczbę osobników każdego gatunku widzianą jednocześnie (co zapobiegnie wielokrotnemu liczeniu tych samych ptaków).

fot. Piotr Górny

Każdy, kto chciałby podszkolić się w rozpoznawaniu ptaków, może skorzystać z przewodnika po najczęściej spotykanych gatunkach, dostępnego na stronie http://otop.org.pl/obserwacje/zimowe-ptakoliczenie/najczesciej-obserwowane-gatunki/ Zamiast indywidualnych obserwacji w akcji można wziąć również udział przez dołączenie do jednej z kilkudziesięciu otwartych wycieczek organizowanych przez wolontariuszy OTOP. Pełna lista znajduje się na http://otop.org.pl/obserwacje/zimowe-ptakoliczenie/lista-wycieczek/

Dane wprowadzone na portalu www.awibaza.pl będą natychmiast widoczne dla koordynatorów akcji. Osoby korzystające z kart w pliku Excel są proszone o jak najszybsze ich odesłanie na adres: anna.polotnicka@otop.org.pl / Im szybciej to nastąpi, tym szybciej na stronie www.otop.org.pl/ zostaną zamieszczone ostateczne wyniki Zimowego Ptakoliczenia. OTOP szczególnie zachęca do zwrócenia w tym czasie uwagi na mazurka – gatunek, który jest „patronem” tegorocznej edycji. Mazurki szczególnie chętnie przebywają w gęstych krzewach, gdzie na pewno warto ich poszukać. Więcej informacji na temat mazurków można znaleźć w artykule na stronie http://otop.org.pl/obserwacje/zimowe-ptakoliczenie/mazurek-ptak-zimy-2012/

Autor: Antoni Marczewski

Kardynał szkarłatny (Carinalis cardinalis) - Wikimedia Commons (autor: Ken Thomas)

Tytułowy kardynał (Cardinalis cardinalis) jest wdzięcznym, pięknym ptaszkiem – nieco egzotycznym dla Polaków, ale popularnym, lubianym i dobrze znanym Amerykanom.  Jego historia w książce zaczyna się dramatycznie. Ptaszek został postrzelony z wiatrówki przez małych chuliganów  a uratowany przez Roy`a, sklepikarza w miasteczku.

„Mały ptak był potargany, szarobury i tak młody, że Roy nie umiał nawet rozpoznać, co z niego wyrośnie. (…) Roy zdawał sobie sprawę, że nie uratuje ptaszka, ale zwinął go w starą skarpetkę i ułożył w tekturowym pudełku, które schował w ciemnym i ciepłym pokoiku na zapleczu, gdzie maluchowi nie zagrażały żadne drapieżniki. Przynajmniej oszczędzi mu śmierci w szponach jastrzębia czy sowy”.

Ptaszek, oczywiście przeżył … a potem  dużo się działo z nim i dzięki niemu. W opowieści, ptaszkowi nadano imię „Jack”. Pokochała go mała dziewczynka o imieniu Patsy.  Kiedy nie wiadomo skąd, pojawiła się w miasteczku, „była w wieku 5-6 lat, bosa, ubrana w brudną i poszarpaną bawełnianą sukienkę”, na dodatek – widocznie utykająca na nogę.
Książka jest mieszaniną prawdy psychologicznej  i bajki, gdzie magia miesza się z faktami.  Jak określa ją Wydawca, jest to „amerykańska wersja opowieści wigilijnej”. Książka jest może nieco przesłodzona, ale niesie – tak potrzebne w dzisiejszym stechnicyzowanym, ucywilizowanym i skomercjalizowanym świecie – przesłanie o sile wspólnoty, przyjaźni, miłości, dobrym sercu i poszanowaniu przyrody.  O zwycięstwie wiary w możliwość spełniania się marzeń  nad pesymizmem i zwątpieniem. Wzrusza i zadziwia. Mnie się bardzo spodobała. Przeczytałam ją jednym tchem i zdecydowanie polecam.

Pod linkiem  http://www.nowaproza.eu czytamy o autorce książki takie słowa:

„Jej prawdziwe nazwisko to Patricia Neal. Fannie Flagg to pseudonim artystyczny przyjęty z konieczności… W wieku ośmiu lat zadebiutowała na deskach teatru szkolnego, grając w sztuce własnego autorstwa. Finał był opłakany: domorosłą aktorkę wyrzucono ze szkoły! Powód: tekst zawierał słowo: „martini”. Zawsze miałam wytrawny dowcip – żartuje dziś autorka.”.

Wniosek był skierowany do RDOŚ w Olsztynie przez Szczycieńskie Towarzystwo Przyrodniczo-Łowieckie. Zdaniem Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków (OTOP), które zebrało  blisko 5000 podpisów przeciwko tej decyzji, wniosek nie zawierał wystarczających podstaw i danych naukowych pozwalających na wydanie zezwolenia. Brak w nim było rzetelnych danych dotyczących liczebności populacji kruków, srok i wron w powiecie szczycieńskim.

fot. Jacek Drozda (www.rurzyca.pl)

Towarzystwo P-Ł oparło swój wniosek o odstrzał na twierdzeniu, jakoby ptaki te były zagrożeniem dla populacji zająca i kuropatwy.  OTOP podkreśla, że brak jest podstaw do wnioskowania, że drapieżnictwo kruka, wrony lub sroki może, w warunkach naturalnych, znacząco oddziaływać na liczebność populacji zająca i kuropatwy.

http://otop.org.pl/aktualnosci/2011/10/27/217-gdos-wstrzymuje-odstrzal-krukowatych/

Ledwo udało się uchronić ponad 1000 srok, kruków i wron siwych przed nieuchronną śmiercią, to samo teraz grozi kormoranom.

fot. Dariusz Adamkiewicz (www.dariuszadamkiewicz.pl)

W dniu 19 grudnia br. pojawiła się w „Gazecie Krakowskiej” informacja, że  Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Krakowie wydała zgodę na odstrzał 50 kormoranów czarnych na wodach podlegających ZP PZW Nowy Sącz. Odstrzał ma trwać do końca lutego 2012 roku. O zgodę na odstrzał 200-300 ptaków objętych częściową ochroną wnioskowali wędkarze, zatroskani o los ryb wyjadanych z wód Dunajca, Popradu, Ropy, Białej Tarnowskiej i Raby przez skrzydlatą konkurencję.

„Z informacji od przyrodników wynika, że od kilku lat w okresie jesienno-zimowym pojawiają się na Sądecczyźnie stada kormoranów, które żerują na niezamarzających rzekach – wyjaśnia Tomasz Ciepły z RDOŚ w Krakowie.  Działacze Polskiego Związku Wędkarskiego alarmują, że powoduje to poważne straty w rybostanie, szczególnie wśród takich cennych i rzadkich ryb jak świnki, klenie, lipienie i pstrągi. Ciepły zastrzega, że nie chodzi o to, aby za wszelką cenę zabić 50 ptaków, ale przede wszystkim, żeby wypłoszyć je z terenów, na których powodują straty. Każdy odstrzelony ptak jest badany. W ten sposób można potwierdzić, czy jego „jadłospis” rzeczywiście zagraża populacji rzadkich i cennych gatunków ryb.
Kormoran potrafi zjeść pół kilo ryb dziennie. To odpowiednik dwóch dużych pstrągów – mówi Mariusz Korcyl z sądeckiego oddziału Polskiego Związku Wędkarskiego. – Stado czyni potężne szkody, szczególnie przy niskim stanie wód, gdy ptaki mają ułatwione polowanie. A w tym roku mamy wyjątkowo niski poziom w rzekach. Przyrodnicy szacują, że w tym roku na Sądecczyźnie żeruje kilkaset kormoranów. Codziennie znika więc w ich dziobach ponad tona ryb. Wędkarze zwracają uwagę, że chodzi nie tylko o straty „biologiczne”, ale także czysto finansowe. Co roku inwestuje się bowiem dziesiątki tysięcy złotych w zarybianie rzek i potoków między innymi łososiem.

Jak zaznacza M. Korcyl – zawartość ptasich żołądków przebadanych w ubiegłym roku potwierdziła spostrzeżenia wędkarzy. Były w nich klenie, świnki, pstrągi, okonie i brzany. „.

W artykule napisano, że kormoran to ptak płochliwy i bystry, więc może nie udać się ustrzelić wszystkich 50 ptaków. W ubiegłym roku, na podstawie analogicznej decyzji, dokonano odstrzału „zaledwie” 17 osobników!

Oby się nie udało, a może jednak znowu potrzebna będzie petycja i akcja obrońców ptaków?

http://www.gazetakrakowska.pl/artykul/485211,kormorany-atakuja-mysliwi-odstrzela-50-sztuk,id,t.html?cookie=1

Kormoran zwyczajny, kormoran czarny (Phalacrocorax carbo) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów. W Polsce nieliczny ptak lęgowy w całej nizinnej części kraju (lokalnie liczny). Występuje tu podgatunek P. carbo sinensis, jednak zimą pojawiają się osobniki z podgatunku P. carbo carbo.

Cechy: czarny z metalicznym połyskiem, w szacie godowej policzki białe, na głowie delikatny czub i biała plama na udzie (brak jej w upierzeniu spoczynkowym). Skóra wokół dzioba jest żółta i naga, przedłuża się w postaci białej plamy na podgardle. W szacie spoczynkowej tracą wszystkie białe plamy. P. carbo carbo ma szyję jednolicie czarną, podczas gdy P. carbo sinensis ma boki szyi białe z gęstym czarnym rysunkiem. Wiek można rozpoznać po źrenicy oka – u ptaka dorosłego jest szmaragdowozielona, u młodego brązowa. Gdy pływa na wodzie zanurza głęboko ciało, a głowę i szyję zadziera wysoko do góry. Upierzenie przemaka i po wyjściu na ląd kormorany muszą długo suszyć pióra. Przyjmują wtedy charakterystyczną pozycję z częściowo rozpostartymi skrzydłami. W locie sylwetka kormorana przypomina krzyż od wyciągniętej szyi i ogona. Głos jest przenikliwym krakaniem.

Kormorany lęgowe w Polsce wracają z zimowisk w lutym lub marcu, po czym zaczynają toki. Samiec pozostaje wtedy na gnieździe wyciągając głowę i ogon, macha skrzydłami, składa głowę na grzbiecie i przyjmuje różne figury, by zwrócić na siebie uwagę samicy. Wydaje przy tym wpółotwartym dziobem chrapliwe dźwięki.

Kolonia kormoranów w Świnoujściu, na rz.Świnie. Fot. Hanna Żelichowska (www.ptakimiasta.pl)

Gnieździ się kolonijnie, czasem ponad 1000 gniazd w kolonii, na skalistych wysepkach i brzegach morskich (P. carbo carbo). Gnieżdżący się także nad wodami słodkimi P. carbo sinensis buduje gniazda przeważnie na drzewach, które stopniowo zaczynają usychać od przenawożenia gleby odchodami. Rzadziej gniazda budowane są w trzcinach lub na ziemi. Gniazdo duże z luźno ułożonych gałęzi, w środku wysłane sitowiem, trawami i liśćmi trzcin. Zazwyczaj to samica buduje gniazdo, a samiec przynosi tylko budulec.

Pożywienie kormoranów stanowią ryby, które zdobywa nurkując.

Kormoran. Fot. Hanna Żelichowska (www.ptakimiasta.pl)

Kormorany uznawane są za bardzo żarłoczne, ale przeciętnie zjadają 400–500 g ryb dziennie, co przy ich masie ciała jest o ok. 40% mniejszą porcją niż u innych rybożernych ptaków wodnych. Tłumaczy się to sprawnością kormoranów jako podwodnych drapieżników, które dzięki namakającym wodą piórom, są w stanie szybko zaspokajać swoje potrzeby pokarmowe, większą część dnia spędzając nieruchomo i odpoczywając. Kormorany preferują żerowanie przy dnie zbiorników z przezroczystą wodą, ale potrafią doskonale adaptować się do różnych typów wód.

Od 2008 r. kormoran czarny objęty jest ochroną gatunkową częściową, bez wyjątków. Trwają prace nad przygotowaniem Krajowej Strategii Gospodarowania Populacją Kormorana (ukończenie w 2011 roku). Projekt realizowany jest w SGGW w Warszawie ze środków unijnych.

Kormoran stał się tytułowym bohaterem piosenki Piotra Szczepanika z 1965 roku pt.: Goniąc kormorany, gdzie ptak ten stał się symbolem polskich Mazur, odlatującym znad jezior pod koniec lata.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Kormoran_zwyczajny

W artykule czytamy, że kierownictwo sztokholmskiej firmy transportowej potwierdza, że tamtejsze gołębie potrafią regularnie podróżować metrem, w celu zdobycia większej ilości pożywienia. Gołębie według rzecznika firmy transportowej MTR Rasmusa Sandstena,  przede wszystkim przemieszczają się do miejskiego centrum handlowego, od stacji Farsta Strand do stacji  Farsta Center. Ciekawy jest jednak fakt, że powrotną podróż do miejsca noclegu gołębie odbywają w locie.  Sandsten powiedział szwedzkiej prasie:

„Stoją bardzo spokojnie na peronie czekając na pociąg metra. Gdy przyjedzie, wskakują, jadą do następnej stacji, wyskakują, a następnie udają się do ulubionych miejsc ze źródłem żywności”

Na podstawie tłumaczenia artykułu, nadesłanego przez czytelnika naszej strony Adama Wilkusa.
Źródło: http://www.novinky.cz

Zalecana Dzienna Dawka Ptaszenia - 20 (20 Bird MDR)

Najpierw informacja o 20 Bird Minimum Daily Requirement (20 BMDR) pojawiła się na stronie internetowej BirdWatching.pl w „Wiadomościach”. Niektórzy, w tym ja, żywo na to zareagowali, bo jest to świetna sprawa! O co chodzi?

Jak wiadomo, istnieje coś takiego jak zalecana dzienna dawka węglowodanów, tłuszczy i białka w diecie, podawana na opakowaniu produktów żywnościowych. Analogicznie „The Birdchaser” – prywatna strona amerykańskiego blogera, poświęcona sztuce, nauce, sportowi i misterium życia z ptakami, proponuje aby każdy podglądacz ptaków postarał się „zaliczyć” każdego dnia minimum 20 gatunków ptaków. Różnie – w czasie spaceru po określonym terenie, w trakcie robienia przeglądu swojej posiadłości, w drodze do pracy,  w drodze do sklepu … gdziekolwiek jesteśmy, liczmy gatunki  i wypatrujmy  rzadkości. Szanse na to, że zauważymy coś nietypowego, jakiegoś nieoczekiwanego przybysza, który zatrzymał się na chwilę, w trakcie migracji, rosną z każdym dniem, w którym poszukujemy ptaków. Dzięki realizacji DZDP-20 mamy też możliwość lepszego poznania okolic naszego miejsca zamieszkania, a często – taki powód może się przydać kiedy najzwyczajniej nie chce nam się wychodzić z domu, lub mamy akurat zły dzień. Nic tak nie poprawia humoru, jak długi spacer przez park i niespodziewane spotkanie.  Jak moje – dzisiaj …

Dzień dziś mieliśmy w Warszawie paskudny! Szare niebo bez najmniejszej szansy na przebłysk słońca, mglisto, przenikliwy chłód, wiatr na szczęście umiarkowany. Mimo tego, wzięłam aparat i wybrałam się do Łazienek. Była godzina 14, kiedy dotarłam do parku.

Jesienne widoki w Łazienkach Królewskich w Warszawie (fot. Hanna Żelichowska)

Już na wejściu cudowne dywany z liści i wszędzie płomienne pomarańczowo-żółto-czerwone barwy jesieni, dodały mi energii i zatarły szaro-bure widoki nieba, ulicy i pędzących z hałasem samochodów.

W liściach energicznie buszowały gawrony i kawki. Skąd ich aż tyle?! Wiele kawek ma białe obręcze na szyi, to odmiana rosyjska. Ten podgatunek jest nieco większy niż nasze, bardziej puchaty, więcej ma tłuszczyku.

Kawka, podgatunek rosyjski (fot. Hanna Żelichowska www.ptakimiasta.pl)

Kawki ze wschodu przylatują do nas w zimie, a podobno „nasze” – odlatują dalej na południe, gdzie może być im cieplej. Gawrony też jakieś takie duże, błyszczące, mają mocne dzioby i bystre spojrzenia.

Gawron w jesiennym plenerze (fot. Hanna Żelichowska www.ptakimiasta.pl)

Szukają ukrytych pod drzewami, w kępkach trawy, pod krzakami – orzechów włoskich.

Ciekawe, że tym poszukiwaczom zawsze towarzyszą rude wiewiórki, również wielkie amatorki orzechów.  Dzisiaj nie widziałam, ale bywało, że obserwowałam w Łazienkach harce i gonitwy wron, gawronów i wiewiórek, wzajemnie sobie wydzierających znaleziony orzech.  Wron dzisiaj mniej, jakby trochę onieśmielone gośćmi z zagranicy? Przeleciało kilka srok, goniąc się i skrzecząc w powietrzu. Na pierwszym stawie pod wzgórzem Belwederu kilka par krzyżówek. Kaczki i kaczorki co chwila zbliżają się do siebie i dotykają dziobami szyi, grzbietu, nabierają wody w dzioby i potrząsają łebkami. Takie tańce godowe na wodzie …

Strzyżyk wypatrujący kota (fot. Hanna Żelichowska www.ptakimiasta.pl)

Nagle, z lewej strony usłyszałam energiczny, głośny terkot. Acha! To musi być strzyżyk. Pewnie kot się zbliża do jego krzaczka. Strzyżyki są bardzo odważne i potrafią stanąć oko w oko z kotem, wrzeszczeć z góry na zwierzaka, potrząsając swoim ślicznym sterczącym ogonkiem. Strzyżyk, co mogłam zaobserwować przez lornetkę, rzeczywiście był mocno rozzłoszczony i podskakiwał na gałązkach, cofając się coraz bliżej ku otwartej przestrzeni i mnie. Chyba to już przekroczyło jego wytrzymałość, bo kiedy dotarło do niego, że stoi tu człowiek, czmychnął szybciutko w jeszcze bardziej gęste krzaczki i zamilkł. Kota nie widziałam.

Na niebie szybowały śmieszki. Są zawsze w Łazienkach, raz mniej, raz więcej, ale słychać już z daleka ich głosy i pokrzykiwania. Tym razem było ich jakieś 40-50 osobników, pływających na stawie głównym – jak go nazywam –  bo leżącym naprzeciwko Pałacu na Wodzie. Na środku, tam gdzie znajduje się jedno z ujęć bieżącej wody (taka okrągła platforma z rurką), stała sobie mewa srebrzysta i grzebała dziobem w kipieli. Po chwili, wyciągnęła „tuszkę”  ryby i trzymając ją w dziobie, rozglądała się wokół czujna, gotowa odeprzeć atak głodnych śmieszek.

Mewa srebrzysta z kawałkiem ryby, w otoczeniu śmieszek, na stawie w Łazienkach Królewskich (fot. Hanna Żelichowska www.ptakimiasta.pl)

Nic takiego nie nastąpiło. Mewa zanurzyła fragmenty ryby w wodzie … I to podnoszenie ryby do góry i zanurzanie, powtarzało się kilka razy. Nudne … pomyślałam i zamierzałam odejść, kiedy dotarło do mnie, że w okolicach mewy srebrzystej pływają jeszcze trzy mewy tego samego gatunku, w różnym wieku i upierzeniu, oraz co najmniej dwie mewy siwe. No! Rośnie liczba zauważonych dzisiaj gatunków ptaków na mojej liście.

Poszłam dalej, pogwizdując. Nie tylko dlatego, że dopisywał mi dobry humor, ale też dlatego, że w Łazienkach sikory wabi się w ten sposób, a one przylatują i chwytają z ręki nasiona słonecznika. Czasami do tej gromadki dołącza kowalik, a często – gołąb miejski podlatuje i stara się coś dla siebie zdobyć.

Gołąb miejski odważył się usiąść na ręce i sięgnąć po nasiona słonecznika (fot. Hanna Żelichowska)

Dzisiaj z ręki karmiłam jedynie bogatki i modraszki, gołębie miejskie deptały mi po butach na dole, a kowalik – odzywał się z głębi parku. Z różnych stron docierały też do mnie odgłosy dzięcioła dużego i średniego oraz pełzacza leśnego.

Czytałam niedawno, że w Łazienkach można spotkać świstuna, a ktoś widział nawet płaskodzioba. Wiem, gdzie można się spodziewać takiego ptaka i szybko tam poszłam. Chłód, przy takim wolnym chodzeniu, zaczął dawać mi się już we znaki. Znalazłam się nad stawem, leżącym za Pałacem na Wodzie. Szłam równoległa alejką, przeczesując wodę. Coraz ciemniej … Nawet jeśli zobaczę świstuna, to wątpię, żeby wyszło zdjęcie. Krzyżówek było tu bardzo dużo pływających po stawie i odpoczywających na skarpach nad nim. Zresztą te pływające też miały dzioby w piórkach i podsypiały. Wiem, że świstun ma kolor upierzenia bardzo podobny – zwłaszcza przy niepełnym oświetleniu – do samicy krzyżówki, jest jednak wyraźnie mniejszy.  Trochę to trwało i już traciłam nadzieję. Jest bowiem w Łazienkach jeszcze kilka mniejszych stawów i wiele kanałów, po których też pływają kaczki. Ostatni raz! Patrzę, szukam i … jest!

Świstun w Łazienkach Królewskich (fot. dokumentacyjna Hanna Żelichowska)

Mały, samotny, płynący środkiem stawu, kolorystycznie stopiony z odbiciami drzew w wodzie. Prawie nie do zobaczenia. Nastawiłam ISO na 800 i pstryknęłam kilka ujęć. Dokumentacja – jest, ale do pokazywania to się nie nadaje. Zbliżała się godzina 16-ta. Po zmianie czasu na zimowy, a na dodatek przy tej dzisiejszej pogodzie, w Łazienkach zaczęło się robić coraz bardziej szaro i nieprzyjemnie. Zwłaszcza, że było bardzo mało spacerowiczów. Wracając, omiotłam jeszcze wzrokiem staw i skarpy. Ot, taki nawyk birdwatchera… I co widzę?!! Coś się bieli bliżej drugiego brzegu stawu. Nurogęś? Trochę za małe to. Lornetka! I oto moim zdumionym oczom ukazał się kaczor-gągoł!

Gągoł samiec w Łazienkach Królewskich (fot. dokumentacyjna Hanna Żelichowska)

Ojej! Wspaniale! Nigdy jeszcze nie spotkałam tego ślicznego kaczorka ani jego samiczki. Tu był sam, też podsypiał.  Kręcące się w pobliżu kaczory krzyżówki trochę mu przeszkadzały, może były zbyt gadatliwe. Gągoł przepłynął jakiś odcinek w jedna stronę, potem  z powrotem. Oczywiście, zauważył, że go obserwuję. Zrobiłam kilka ujęć, nawet lepsze światło było w tej części stawu, niż tam, gdzie pływał świstun. Byłam bardzo zadowolona i chociaż do wymaganej 20-tki nie doszłam, to jednak jakie miałam dziś w Łazienkach atrakcje!

Mandarynki - para (fot. Hanna Żelichowska www.ptakimiasta.pl)

Przy wyjściu, tak jak się spodziewałam, na kanałku odpoczywały mandarynki. Stała pozycja ptasia wśród gatunków Łazienek. Zapakowałam już i aparat i lornetkę do plecaka, założyłam rękawiczki na ręce.  Czas na ciepły posiłek w domu. Wracałam długo komunikacja miejską, nadal obserwując niebo i okolice. Nad miastem widać było setki lecących w stadach krukowatych – codzienny, wieczorny rytuał – lot do noc legowisk. Wiele stad najzwyczajniej opadło na dachy wysokich budynków, inne – zatrzymywały się w koronach parkowych drzew. Powoli zapadał zmierzch, rozjarzyły się latarnie uliczne … Kolejna noc w mieście. Czas na odpoczynek dla ludzi i zwierząt … To było udana aplikacja Zalecanej Dziennej Dawki Ptaszenia.  Spotkałam dziś 19 gatunków ptaków (gawron, kawka, wrona siwa, sroka, gołąb miejski, modraszka, bogatka, strzyżyk, mewa srebrzysta, mewa siwa, śmieszka, krzyżówki, świstun, gągoł,  mandarynka, a słyszane: kowalik, dzięcioł duży i średni, pełzacz leśny).

Żródło:
http://birdchaser.blogspot.com/2011/10/20-bird-minimum-daily-requirement.html

Autor wspomnianego bloga prosi o pobranie z jego strony obrazka promującego  20 BMDR, co też zrobiłam. Pomysł wart rozpropagowania.

Fot. Rafał Bojanowski (www.rafalbojanowski.pl )

►W dniach od 6-11 grudnia w Toruniu odbędzie się Międzynarodowy Festiwal Fotografii Przyrodniczej. Gościem Specjalnym Festiwalu będzie Sergey Gorshkov. Miejsce ekspozycji –Hotel „Filmar”.

Organizatorem jednej z wielu wystaw będzie Towarzystwo Fotografii Przyrodniczej. Wystawa pt „Magia Przyrody” prezentować będzie 30 prac użytkowników społeczności TFP, a jedną z tych prac będzie zdjęcie  autorstwa  Rafała Bojanowskiego „grubodziób” – jednego  z naszych fotografów, który od niedawna wspiera i nasz portal swoimi pracami.

Jako użytkownicy naszego serwisu mamy przywilej już dzisiaj cieszyć oko tą piękną fotografią, choć nic nie zastąpi ujęcia pokazanego  w dużym formacie.

Skorzystałam z informacji podanych przez Rafała Bojanowskiego.

Szkielet archeopteryksa odkryty w latach 70. XIX w. w Blumenberg (Niemcy). Zdjęcie na licencji Creative Commons. Autor: Raimond Spekking/Wikipedia

Odkryte w XIX w. pięknie zachowane szczątki Archeopteryksa wzbudziły gigantyczną sensację. Zwierzę miało skrzydła i pióra, jak ptaki, ale też wiele cech gadzich (np. pysk z ostrymi zębami zamiast dzioba). Dziwne zwierzę uznano za praptaka. Jednak pod koniec lat 90. okazało się, że wiele dinozaurów miało pióra. Paleontolodzy znaleźli również skamieniałości wielu dinozaurów, podobnych do Archeopteryksa. To właśnie zapoczątkowało rozważania, czy był to już praptak, czy też jeszcze dinozaur, które zaowocowały wnioskami, że jednak chyba raczej dinozaur (więcej na ten temat).

Teraz jednak w magazynie Biology Letters ukazała się praca, której dwa Australijczycy uznają, że jednak raczej był to już ptak. Jeden z nich Michael Lee z Uniwersytetu w Adelajdzie przyznaje co prawda, że cechy ptasie i gadzie są rozłożone u Archeopteryksa mniej więcej po równo, ale wskazuje, że te pierwsze są cechami istotniejszymi ewolucyjnie. Inaczej powiedziawszy ich waga jest dużo większa. Należą do nich np. te cechy które ewoluują wolno. I tak np. barwa sierści będzie cechą małą istotną, bo jej zmiana może nastąpić bardzo szybko, a natomiast kręgosłup będzie miał ogromne znaczenie. Są to oczywiście bardzo skrajne przykłady.

I właśnie po nadaniu różnym cechom określonej wagi okazało się, że te ptasie przeważają.

Michael S. Y. Lee, Trevor H. Worthy, Likelihood reinstates Archaeopteryx as a primitive bird, Biol Lett 2011 : rsbl.2011.0884v1-rsbl20110884

Autor: Wojciech Pastuszaka ( www.archeowiesci.pl/ )